Nnena Kalu werd in 2025 bekroond met de Turner Prize. Haar werk vertrekt niet vanuit een vooraf uitgewerkt beeld, maar vanuit proces, ritme en lichamelijke aanwezigheid.
Wie haar ziet werken, merkt dat maken en denken bijna samenvallen. Door herhaling, beweging en materiaal ontstaat geleidelijk een structuur. Het zichtbare kunstwerk is geen vooraf vastgelegd doel, maar het resultaat van een voortdurende handeling.
Maken als vorm van ordening
Kalu gebruikt onder meer tape, plastic en kleurrijke materialen. Ze wikkelt, draait, verbindt en stapelt. Die handelingen vormen een ritme waarin het lichaam, het materiaal en de ruimte samenwerken.
Het werk vraagt niet noodzakelijk om een verhaal of symbolische verklaring. Het staat er als een fysieke aanwezigheid. De kijker kan de bewegingen bijna volgen en wordt uitgenodigd om het werk niet alleen rationeel, maar ook lichamelijk en zintuiglijk te ervaren.
Openheid en speelsheid
Hoewel Kalu een volwassen kunstenaar is met een lange praktijk, behouden haar werken een opvallende directheid. De vormen ogen krachtig en speels tegelijk.
Doordat het proces niet volledig ondergeschikt is aan een eindresultaat, blijft er energie in het werk aanwezig. Je ziet niet alleen wat er gemaakt is, maar voelt ook iets van de handelingen waardoor het ontstond.
Het ritme draagt de betekenis
Kalu's werk herinnert ons eraan dat kunst niet altijd iets hoeft voor te stellen of uit te leggen. Maken kan op zichzelf betekenisvol zijn.
In het ritme van haar werk zit iets universeels: de menselijke behoefte om materiaal te ordenen, beweging te herhalen en tijdelijk samenhang te creëren in een chaotische wereld.